საქართველოს სამოციქულო, ავტოკეფალურ მართლმადიდებელ ეკლესიას მუდამ ეკავა წამყვანი ადგილი ერის სულიერ თუ ზნეობრივ ცხოვრებაში. ისტორიულად სწორედ იგი იყო განათლებისა და კულტურის განვითარების მთავარი კერა. მეტწილად ეს ყველაფერი საქართველოს კათაოლიკოს-პატრიარქებზე იყო დამოკიდებული.
1977 წელს, კომუნისტური მმართველობისაგან უფლებრივად დამცრობილ საქართველოს ეკლესიას სათავეში ჩაუდგა ილია II, რომელმაც თავისი მოღვაწეობის მანძილზე უდიდესი როლი შეასრულა ქართული ეკლესიის გაძლიერებაში, მისი დამსახურებით განისაზღვრა საქართველოში ეკლესიის სტატუსი და მოხდა საქართველოს მართლმადიდებელი ეკლესიის საერთაშორისო აღიარება. იგი არის პიროვნება, რომელსაც უდიდეს პატივს სცემენ არა მარტო ქრისტიანული რელიგიის წარმომადგენლები, არამედ სხვადასხვა კონფენსიის აღმსარებელი სასულიერო იერარქები.
ადამიანები ეპოქებს ქმნიან თავიანთი ღვაწლით ამა თუ იმ სფეროში, მისი უწმინდესობა კი სწორედ ის მოღვაწეა, რომლის მოღვაწეობის ხანასაც თამამად შეიძლება ვუწოდოთ ილია მეორის ეპოქა. მიუხედავად დიდი სიძნელეებისა, სხვადასხვა პოლიტიკური სისტემის მმართველობის პერიოდში არსებობისა, პატრიარქმა შეძლო ის რაც ვერ მოახერხა ბევრმა ერისმთავარმა. მისი მმართველობის პერიოდში ეკლესია იქცა იმ მნიშვნელოვან ინსტიტუციად, რომელიც მიუხედავად ბრძოლისა კიდევ უფრო გაძლიერდა, რაც უდავოდ პატრიარქის დამსახურებაა.
პატრიარქის გამოჩენა ყველგან დიდ სიხარულს და აღმატებულ განცდას იწვევს, ისეთს, რომელსაც ვერ ახსნი. სწორედ იგივე, ცრემლნარევი სიხარულის განცდა დამეუფლა პატრიარქთან პირველად შეხვედრის შემდეგ, ამავდროულად საოცარი სიმშვიდის შეგრძნება. ბედნიერი ვარ, რომ ჩემი ცხოვრება სწორედ პატრიარქის მიერ დაარსებულ უნივერსიტეტს დავუკავშირე, სადაც ბაკალავრიატის პერიოდში პატრიარქის სახელობითი სტიპენდიანტი ვიყავი, რაც ორმაგად საპასუხისმგებლო იყო ჩემთვის.
მახსოვს დაარსების პირველ წლებში მისი ერთ-ერთი სტუმრობა საპატრიარქოს წმიდა ანდრიას სახელობის უნივერსიტეტში, როდესაც ეზოში მყოფმა პატრიარქმა გამოთქვა სურვილი, რომ კარგი იქნებოდა თუ უნივერსიტეტის მთავარ კარიბჭეზე ეწერებოდა სიტყვები ,,NOSCE TE IPSUM - შეიცან თავი შენი“. ეს არის სიბრძნე იმის შესახებ, რომ ადამიანმა უნდა შეიგრძნოს საკუთარი სისუტეები თუ უარყოფითი მხარეები, პირველ რიგში განსაზღვროს საკუთარი პიროვნება და დაისახოს შესაბამისი მიზანი. ამ სიტყვების დაწერა უნივერსიტეტის კარიბჭეზე სწორედ, რომ იდიალურად შესაფერისი იყო, რაც შემდეგში დარწმუნებული ვარ ბევრი სტუდენტის ცხოვრებისეულ დევიზად იქცა.
2 აგვისტო პატრიარქის ანგელოზის დღეა, ამ დღეს მართლმადიდებელი ეკლესია წინასწარმეტყველი ილია თეზბიტელის და ილია მართლის (ილია ჭავჭავაძე) ხსენების დღეს აღნიშნავს.
პატრიარქმა ერთხელ განაცხადა, რომ მისი მოღვაწეობის ხანა ესაა ,,მზიანი ღამე“, მე მინდა უდიდესი მოკრძალებითა და სიყვარულით მოგილოცოთ ანგელოზის დღე და გისურვოთ ,,მზიანი ღამის“ საბოლოოდ გათენება. მრავალჟამიერ ჩვენო უწმიდესო და უნეტარესო!
ვალერი კეკენაძე
წმ. ანდრიას ქართული უნივერსიტეტის დოქტორანტი, ლექტორი
